Wystawa Wydziału Intermediów ASP w Krakowie, w której udział biorą studentki i studenci: Zuzanna Pepaś, Malwina Jandura, Jan Skarboń i Antoni Borsuk.
Zuzanna Pepaś
aaczrajtusej
dyplom licencjacki / obecnie studentka II stopnia MGR / dyplom w Pracowni Transmediów
Audiodeskrypcja – z łac. audio (dotyczący słuchu, dźwięku) oraz łac. descriptio (związany z rysowaniem, opisywaniem) – przekazywany drogą słuchową, werbalny opis treści wizualnych osobom niewidomym i słabowidzącym. Audiodeskrypcja jest nazywana również opisem wideo lub opisową narracją.
Biorąc na warsztat wideo nagrane przez moją mamę z wydarzenia – które nie zachowało się w mojej pamięci – przyswajam nowe wspomnienia. Uczę się go na bazie cudzej perspektywy, zastanawiając się na ile inne zachowane wspomnienia dają mi prawdziwy obraz rzeczywistości, a nie jedynie iluzję. Na ile nasiąknięte są one zasłyszanymi historiami osób trzecich. W końcu jest tyle wersji wydarzenia, ile jego świadków, a może i więcej. Powstała sytuacja jest już dla mnie mocno powszechna, mało osobista. Opisuję więc to, co widzę na nagraniu teraz, z trzech perspektyw: przeszłej, teraźniejszej i przyszłej – tworząc dialog międzypokoleniowy i własną interpretację zmieniającej się ludzkiej komunikacji.
Malwina Jandura
Wiwisekcja
I rok magisterski / praca powstała w Pracowni Transmediów
Praca powstała jako echo traumy. Otarłam się o śmierć, lecz w tamtym momencie nie czułam nic. Ta pustka była dla mnie żenująca. Rodziła poczucie winy wynikające z przekonania, że nie odczuwam tego, co powinnam była wtedy odczuwać.
Musiałam dotrzeć do sedna. Wbić palce w swoje ciało, wyciągnąć z niego wszystko i poddać chłodnej analizie badacza. Następnie zamknąć wszystkie elementy w starannie opisanych preparatach, z nadzieją, że wyniki tych badań przyczynią się do rozwoju, jednocześnie pozwalając sobie na archiwizację nieudanych eksperymentów.
Uszyte z prześwitującego materiału organy wypełnione są fragmentami mojego dziennika, pochodzącymi głównie z okresu choroby nowotworowej oraz czasu bezpośrednio ją poprzedzającego i następującego po niej.
Jan Robert Skarboń
performans podczas otwarcia festiwalu
trzeci rok licencjatu
Sytuacja performatywna o charakterze site-specific i time-specific. Główną osią działania jest sam proces oraz badanie fizycznych i psychologicznych napięć powstających w czasie rzeczywistym. Interesuje mnie dekonstrukcja codziennych nawyków percepcyjnych i emocji odbiorcy. Moje działanie polega na stworzeniu tymczasowego, organicznego systemu, w którym ciało, architektura miejsca oraz wprowadzane bodźce działają na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Poprzez generowanie bodźców w tej przestrzeni, pragnę sprawdzić, jak układ ten adaptuje się do nowych, nieprzewidywalnych warunków.
Antoni Borsuk
Stopień
II rok licencjatu / praca powstała w Pracowni Interakcji Medialnych
Projekt skupia się na temacie wysokości oraz lęku przed nią, tzw. akrofobii. Objawia się ona w zawrotach głowy, przyspieszonym biciu serca, potliwości oraz w poczuciu paniki. Lęk przed wysokością jest ściśle powiązany z lękiem przed spadaniem. Lęk wysokości jest mi bliskim tematem, z jego objawami zmagam się od dzieciństwa.
W mojej pracy nie skupiam się jedynie na aspektach fizjologicznych i faktycznym lęku wysokości. Przypadłość ta jest pretekstem do dalszych rozważań. Wysokość w mojej pracy nie jest jedynie zmianą na osi pionowej. Lęk przed spadnięciem może towarzyszyć także w trakcie osiągania sukcesów życiowych, społecznych, finansowych. Metafora wspinania się po szczeblach kariery, drabiny finansowej lub takie stwierdzenia jak stopień rozwoju bezpośrednio korzystają z wyobrażenia skali rosnącej.
Uważa się, że im wyżej się znajdujemy, tym lepiej. Często jednak znajdowanie się wysoko może wzbudzać lęk. Wyższa pozycja społeczna, finansowa lub życiowa wystawia nas często na większą odpowiedzialność, a popełniane przez nas błędy grożą większymi konsekwencjami.